خط خطی های ذهن

شنبه 28 دی1387ساعت7:25

دبیرخانه تهران همایش بین الملی زبان شناسی و مردم شناسی لارستان را به کمک چند تن از دوستان در فاصله دو ماه مانده به برگزاری فعال کرده ایم.
با نزدیک شدن زمان برگزاری همایش برای هماهنگی های بیشتر و پیشبرد اهداف همایش در تهران ضرورت این دبیرخانه به شدد حس می شد.
این دبیرخانه قرار است در سه حوزه تبلغات، اطلاع رسانی و استقبال از مهمانان خارجی انجام وظیفه کند.
دوستانی که تمایل به همکاری، ارائه پیشنهاد و کسب اطلاعات درباره همایش دارند می توانند با شماره تلفن های 09367524369 و 09361242366 تماس حاصل کنند.

وی گفت...؛ وی افزود...

چهارشنبه 18 دی1387ساعت10:31

دو ماه است که در خبرگزاری مهر مشغول به فعالیت شده ام. در این مدت برنامه های پوششی زیادی را تجربه کردم. نکته مشترک خیلی از این برنامه های خبری یک چیز است؛ حضور حداکثری خبرنگاران. در بسیاری از برنامه های و مراسم های مختلف سخنرانی که در سازمان ها و ارگان های مختلف برگزار می شود تنها حاضرین جمه خبرنگارانی هستند که با توجه به حوزه خبری و به عنوان یک کار و نه یک مخاطب در آن مراسم حضور پیدا کرده اند.
از آفت بی مخاطبی این برنامه های که بگزریم، این سوال وجود دارد که آیا وظیفه خبرنگاران و رسانه ها این است که به تریبونی برای تمام سخنرانان تبدیل شوند. آیا خبرنگار باید در میان "وی گفت" ها و "وی افزود"ها سخنان سخنرانان این مراسم ها را بنویسد تا شاید کمی از هزینه های این نشست ها جبران شود. یا این نشست ها یک رویداد است؟!سخنانی که در میان این وی گفت ها می آید یک خبر است؟!
این اشکال در خبرگزاری های ایرانی به اینجا ختم نمی شود. گفتگو در خبرگزاری های ایرانی هم با این آفت رو به رو است. خبرنگار با برداشتن گوشی تلفن و پیدا کردن کلمه به کلمه سخنان آن شخصیت محترم پشت گوشی در بین"وی گفت" ها و "وی افزود"ها به نگاه خود خبر تولید می کند. اما آیا در این گفتگو رخداد و رویدادی رخ داده است؟!
" خبر برداشتی از رویدادهای عینی است که دارای یک یا چند ارزش خبری باشد و زیر تأثیر عوامل درون سازمان و برون سازمانی ،نوشته شود." آیا گفتگوی های سوژه محور و سخنرانی های عام می توانند قابلیت رویداد بودن و ارزش خبری داشتن را پیدا کنند؟